Autor

Wyświetl wszystkie
Bill Crowder

Bill Crowder

Jeden zabawny fakt z Twojego życia? – Jestem zagorzałym kibicem Liverpool Football Club

Twoja ulubiona potrawa? – Naprawdę dobry cheeseburger, albo fajitas z kurczakiem lub krewetką

Twoje ulubione zajęcie? – Gra w golfa

Twoja ulubiona książka?The Call, Osa Guinnessa.

Artykuły Bill Crowder

Gdy czujesz się mały

Wielu krytyków filmowych uważa Lawrence’a z Arabii w reżyserii Davida Leana za jeden z największych filmów w historii. Swoimi widokami bezkresnej pustyni arabskiej wywarł on wpływ na całe pokolenia producentów filmowych, włącznie ze zdobywcą nagród Akademii Filmowej, Stevenem Spielbergiem. „Gdy pierwszy raz obejrzałem Lawrence’a, zostałem zainspirowany”—powiedział Spielberg. „Poczułem się malutki. Film wywołuje we mnie to samo uczucie i dzisiaj. Jest to jedna z oznak jego wielkości”.

Dla miłości lub dla pieniędzy

Irlandzki poeta Oscar Wilde powiedział: „Kiedy byłem młody, myślałem, że pieniądze są najważniejszą rzeczą w życiu; teraz, gdy jestem stary, wiem, że tak jest”. Jego wypowiedź została wypowiedziana z przymrużeniem oka; on sam dożył jedynie czterdziestu sześciu lat, więc nigdy, tak naprawdę, nie był „stary”. Wilde w pełni zrozumiał, że życie to nie tylko pieniądze.

Piłka nożna i pasterze

Intrygującym elementem amerykańskiego futbolu są klubowe hymny, śpiewane przez kibiców przed rozpoczęciem każdego meczu. Pieśni te mogą być śmieszne (Glad All Over), dziwaczne (I’m Forever Blowing Bubbles) i zaskakujące. Psalm 23 jest na przykład hymnem klubu West Bromwich Albion. Słowa Psalmu widnieją na trybunach jego stadionu, oznajmiając każdemu, kto przybył na mecz, jak wielka jest troska Dobrego Pasterza.

Porozumiewanie się bez przeszkód

Gdy podróżowałem po Azji, mój iPad z materiałem do czytania i licznymi roboczymi dokumentami nagle przestał działać—popadł w stan określany jako „martwy, czarny ekran”. Gdy szukałem pomocy, natrafiłem na sklep komputerowy, w którym natknąłem się na kolejny problem: nie potrafiłem mówić po chińsku, a sklepowy elektronik nie znał angielskiego. Jakie było rozwiązanie? Otworzył program komputerowy, dzięki któremu mógł pisać po chińsku, a ja—czytać po angielsku. Proces wyglądał odwrotnie, gdy ja odpowiadałem po angielsku, a on czytał po chińsku. Aplikacja pozwoliła nam bez przeszkód porozumieć się ze sobą w różnych językach.

Morze łez

W Bostonie, w stanie Massachusetts, tablica z napisem „Przeprawa przez morze łez” upamiętnia ludzi, którzy odważyli się przekroczyć Atlantyk, by uniknąć śmierci podczas katastrofalnego głodu ziemniaczanego w Irlandii w latach czterdziestych XIX wieku. W tej tragedii zginęło ponad milion osób, a kolejny milion był zmuszony opuścić domy i wyemigrować, przeprawiając się na drugą stronę oceanu, który John Boyle O’Reilly poetycko nazwał „morzem łez”. Podróżnicy, gnani głodem i bólem serca, szukali nadziei w rozpaczliwych czasach.

Wypalony

W książce pt. The Call, autor—Os Guinness—opisuje moment, gdy Winston Churchill, spędzając urlop z przyjaciółmi na południu Francji, pewnego zimnego wieczoru usiadł przy kominku, by się ogrzać. Wpatrując się w płomień, były premier zobaczył w nim „trzaskające, syczące i plujące” sosnowe kłody. Nagle zacharczał swoim dobrze znanym głosem: ‘Wiem, dlaczego drewno pluje. Wiem, co to znaczy się wypalić’.

Największa misja ratunkowa

Osiemnastego lutego 1952 roku potężna burza przepołowiła tankowiec SS Pendleton około dziesięciu mil od wybrzeża Massachusetts. Gdy na morzu szalała silna wichura i gwałtowne fale, na rufie statku utknęło ponad czterdziestu marynarzy.

Bezpieczne miejsce

Moi bracia i ja wychowywaliśmy się na zalesionym wzgórzu w Zachodniej Wirginii, które stanowiło bogatą pożywkę dla naszej wyobraźni. Gdy huśtaliśmy się na winoroślach jak Tarzan lub budowaliśmy domy na drzewach jak szwajcarska rodzina Robinsonów, odgrywaliśmy czytane lub oglądane przez nas historie. Jednym z naszych ulubionych zajęć było budowanie fortów a potem udawanie, że mamy bezpieczną kryjówkę przed atakami wroga. Wiele lat później moje dzieci budowały forty z kocy, prześcieradeł i poduszek, konstruując swoje własne „kryjówki” przed wymyślonymi nieprzyjaciółmi. Pragnienie tworzenia sobie bezpiecznego schronienia jest dla nas niemal czymś instynktownym.

Niebezpieczne zakłócenia

Artysta Zygmunt Goetze zaszokował wiktoriańską Anglię obrazem zatytułowanym „Wzgardzony i odrzucony 
 przez ludzi”. Przedstawił na nim cierpiącego i 
  potępionego Jezusa, otoczonego przez pokolenie malarza. Było ono tak pochłonięte swoimi sprawami—biznesem, romansami i polityką—że okazywało szokującą obojętność wobec ofiary Zbawiciela. Zobojętniały tłum otaczający Chrystusa, podobnie jak ten, który stał u stóp krzyża, nie miał żadnego pojęcia, kogo lekceważy.

Zmęczenie współczuciem

Anna Frank jest dobrze znaną pisarką, opisującą w pamiętnikach losy swojej rodziny ukrywającej się podczas II wojny światowej. Gdy później została uwięziona w hitlerowskich obozach zagłady mówiono o niej: „Jej łzy nigdy nie wyschły”, co uczyniło ją błogosławieństwem dla wszystkich, którzy ją znali. Z tego powodu uczony Kenneth Bailey doszedł do wniosku, że Anna nigdy nie pokazuje zmęczenia współczuciem.

Wielkie crescendo

Rodzice wpoili mi miłość do różnych rodzajów muzyki—od country aż po klasykę. Moje serce zabiło więc mocniej, gdy wszedłem do konserwatorium moskiewskiego, do jednej z najlepszych sal koncertowych w Rosji, aby usłyszeć Państwową Orkiestrę Symfoniczną w Moskwie. Gdy dyrygent prowadził muzyków przez mistrzowskie dzieło Czajkowskiego, muzyka osiągnęła potężne crescendo, dochodząc do dramatycznego punktu kulminacyjnego. Była to magiczna chwila. Publiczność wstała z miejsc i z entuzjazmem wyrażała swój aplauz.

Odważna postawa

Gdy Teresa Prekerowa była jeszcze nastolatką, hitlerowcy najechali na jej ojczysty kraj—Polskę—rozpoczynając II wojnę światową. Jej żydowscy sąsiedzi zaczęli znikać, aresztowani przez okupanta. Teresa i jej rodacy ryzykowali życiem by ratować ich z warszawskiego getta i z hitlerowskich czystek. Stała się jedną z pierwszych historyków wojny i holokaustu. Jej odwaga i przeciwstawianie się fali zła sprawiły, że znalazła się na liście Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w muzeum Holokaustu Jad Waszem w Jerozolimie.