Shirley położyła się na kanapie po męczącym dniu. Za oknem zauważyła starsze małżeństwo, próbujące przesunąć element starego ogrodzenia, pozostawiony w czyimś frontowym ogródku i podpisany „oddam za darmo”. Shirley chwyciła za rękę męża i wybiegli z domu, by im pomóc. W czwórkę włożyli fragment ogrodzenia na wózek, a potem pchali go ulicą w kierunku ich domu, śmiejąc się przez cały czas z powodu widowiska, jakie wywołali. Gdy wrócili po drugi fragment ogrodzenia, kobieta zapytała Shirley: „Ty być moją przyjaciółką?”. „Tak”—odparła Shirley. Dowiedziała się później, że jej nowa wietnamska koleżanka słabo zna język angielski i czuje się osamotniona, gdyż jej dzieci dorosły i wyprowadziły się z domu.

W III Księdze Mojżeszowej Bóg przypomina Izraelitom, że oni również byli cudzoziemcami (19:34) i powinni dobrze traktować obcych (w. 9-18). Bóg wybrał ich na swój własny naród, a oni, odwzajemniając się, mieli błogosławić „obcych przybyszów”, miłując ich jak siebie samych. Jezus, największe Boże błogosławieństwo dla narodów, powołał się na słowa swojego Ojca i rozszerzył je na nas wszystkich: „Będziesz miłował Pana, Boga swego . . . Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego” (Ew. Mateusza 22:37-39).

Dzięki Duchowi Chrystusa, który w nas mieszka, możemy miłować Boga i innych ludzi, gdyż On umiłował nas jako pierwszy (Galacjan 5:22-23; I Jana 4:19). Czy możemy powiedzieć „tak” wraz z Shirley?