Ludzkie istoty nie są wyjątkowe—a przynajmniej według londyńskiego ogrodu zoologicznego.

W 2005 roku zoo zorganizowało czterodniową wystawę pod nazwą: „Ludzie w swoim naturalnym środowisku”. Ochotnicy zostali wybrani w konkursie online. Aby pomóc odwiedzającym zrozumieć ludzi, pracownicy ogrodu sporządzili szczegółowe informacje na tablicach dotyczące ich diety, środowiska i zagrożeń. Według słów rzecznika ogrodu zoologicznego, celem wystawy było pomniejszenie wyjątkowości istot ludzkich. Jeden z odwiedzających wydawał się z tym zgadzać. Powiedział: „Gdy patrzymy na ludzi jak na zwierzęta, dochodzimy do wniosku, że nie jesteśmy wcale tacy wyjątkowi”.

Jak bardzo ta wypowiedź kontrastuje z tym, co o ludziach mówi Biblia: Bóg stworzył nas „cudownie” i „na obraz” swój (Psalm 139:14; I Mojżeszowa 1:26-27).

Dawid na początku Psalmu 139 cieszy się bliską znajomością i więzią z Bogiem (w. 1-6) oraz wszechogarniającą obecnością Bożą (w. 7-12). Bóg nie tylko stworzył skomplikowany organizm, wyposażył człowieka cechami wewnętrznymi i zewnętrznymi, niczym mistrz tkacki (w. 13-14), ale obdarzył go także żywą duszą, darując życie duchowe i zdolność bliskiej relacji z Bogiem. Rozmyślając o dziełach Boga, Dawid woła do Niego w zachwycie, zdumieniu i uwielbieniu (w. 14).

Ludzie są wyjątkowi! Bóg stworzył nas w sposób cudowny z niesamowitą zdolnością do intymnej relacji z Nim. Możemy Go wielbić tak jak Dawid, ponieważ jesteśmy dziełem Jego kochających rąk.